این کتاب روایتگر ناگفته‌هایی است از جنگ تحمیلی، کمتر شنیده‌هایی از مادران و همسران شهدا و آزادگان. ماجرای انتظاری دیرپا، که هرچه به افق آن بیشتر می‌نگری دل‌تنگ‌تر می‌شوی. کتاب "روزهای بی‌آینه" قصۀ تازه‌ای است از یک زندگی واقعی، روایت متفاوتی است از یک انتظار طولانی... منیژه لشگری همسر شهید حسین لشگری، حرف‌های تازه‌ای دارد از این فراغ و انتظار ۱۸ ساله. او در نبود همسرش، با به دوش کشیدن بار زندگی، فرزند چهار ماهه‌اش را زیر بال و پر می‌گیرد و به همراه «علی»، یادگار همسرش، چشم به راه بازگشت «حسین»

صباح پیری یک امدادگر جانباز است. پس از قطعنامه، شبیه آدم هایی شده بود که به تازگی بیکار شده اند و به همان اندازه دلخور.در همان روزها دفتر ادبیات و هنر مقاومت به «صباح» پیشنهاد کرد تا خاطرات هفت ساله جبهه اش را بگوید. او هم شروع کرد و با حوصله 32 نوار یک ساعتی را پر کرد.همه آن نوارها، جمله به جمله روی کاغذ نشستند و پس از آنکارد شدن، «نشانه های زخمی خاکریز» را در ردیف کتاب های جنگ قرار دادند. کتاب خواندنی و جذابی‌ست.مقام معظم رهبری، در تاریخ6/1/1371 درباره آن نگاشته‌اند: